Ik heb zojuist je bercicht gelezen en wil daar graag op reageren. Onze zoon heeft een pinda allergie en heeft lang problemen gehad met zijn sensorische integratie. We hebben echter nooit de link gelegd met zijn allergie. Hij had met veel voeding problemen, (zonder allergische reacties) waardoor we bij een pre-logopediste kwamen. Zij vermoedde S.I. problemen, wat ook zo bleek. Onze zoon had hij veel last van overprikkelheid naar aanleiding van de S.I. Hij heeft veel therapie gehad van logopedie, fysio en ergotherapie (werden begeleid door een revalidatiearts.) Uiteindelijk heeft hij een borstelbehandeling gehad, wat zwaar was maar veel heeft opgeleverd. Onze zoon loopt nog maar zelden op zijn tenen, of dat hij iets niet wil vastpakken, of dat dan heel onhandig doet. Hij zit lekkerder in zijn vel, omdat de prikkelverwerking sterk verbeterd is. Zijn pinda-allergie is niet veranderd. Ik hoop dat je wat aan onze ervaring hebt.
Het was ons al bekend dat het niet meevalt een ernstig allergisch kindje te hebben. Onze dochter is nu vier en zit een paar maanden op school. Al langer was bekend dat zij sensorisch niet zo lekker in haar vel zat. Maar dit kan er ook nog wel bij...
De kinderarts deed het steeds af als prikkels ten gevolge van haar allergieen. Totdat het cb toch wilde dat zij fysio kreeg omdat ze nooit plat op haar voeten loopt, maar een echt teenganger is.
Van het een kwam het ander, de ki. fysiotherapeut kon haar, na een serie behandelingen, niet verder helpen en we zijn doorverwezen naar een logopedist die gespecialiseerd is in sensorische integratieproblemen.
Merit, onze dochter heeft problemen met eten. Ze durft heel weinig te eten. Is er erg bang voor, omdat het vreemd in haar mond voelt. Ook houd ze niet van aanrakingen. Alleen als ze moe is, wilt ze kroelen. Op school uit zich dat in slaan en duwen, omdat kinderen te dicht bij haar komen. Als dingen anders gaan, kan ze behoorlijk uit het lood geslagen zijn.
De basis van dit alles zijn haar allergieen. Ze voelt altijd onrust in haar lijfje, schijnbaar. Ondanks dat haar allergieen bekend zijn en redelijk onder controle zijn.
Op zich wel te begrijpen, dat dit alles kan ontstaan door de onrust in haar lijf. Maar ook wel weer raar dat iets zo kan groeien. Je verwacht het niet. Je voelt je een beetje schuldig... Ondanks het feit dat we hier niets aan hadden kunnen veranderen.
Mijn vraag; wie is er bekend mee en wil zijn ervaringen delen?
